سپاس خداوندی را که سخنوران از ستودن او عاجزند و حسابگران از شمارش نعمت های او نا توان , و تلاشگران از ادای حق او درمانده اند . خدایی که افکار ژرف اندیش , ذات او را درک نمی کنند و دست غواصان دریای علوم به او نخواهد رسید . پرودگاری که برای صفات او حد و مرزی وجود ندارد , وتعریف کاملی نمی توان یافت وبرای خدا وقتی معین , و سرآمدی مشخص نمی توان تعیین کرد . مخلوقات را با قدرت خود آفرید و با رحمت خود بادها را به حرکت در آورد و به وسیله ی کوه ها اضطراب و لرزش زمین را به آرامش تبدیل کرد .
ستایش می کنم خداوند را , برای تکمیل نعمت های او و تسلیم بودن برابر بزرگی او و ایمن ماندن از نافرمانی او . و در رفع نیازها از او یاری می طلبم ؛ زیرا آنکس را که خدا هدایت کند , هرگز گمراه نگردد , و آن را که خدا دشمن دارد , هرگز نجات نیابد و هرآنکس را که خداوند بی نیاز گرداند , نیازمد نخواهد شد . پس ستایش خداوند گرانسنگ ترین چیز است , و برترین گنجی است که ارزش ذخیره شدن دارد , و گواهی می دهم جز خدای یکتای بی شریک , معبودی نیست , شهادتی که اخلاص آن آزموده و پاکی و خلوص آن را باور داریم و تا زنده ایم بر این باور استواریم , و آن را برای صحنه های هولناک روز قیامت ذخیره میکنیم , زیرا شهادت به یگانگی خدا نشانه استواری ایمان , بازکننده درهای احسان , مایه خشنودی خدای رحمان , و دور کننده شیطان است .
مهربانی با مردم را پوشش دل خویش قرار ده , و با همه دوست و مهربان باش . مبادا هرگز , چونان حیوان شکاری باشی که خوردن آنان را غنیمت دانی , زیرا مردم دو دسته اند , عده ای برادر دینی تو , و دسته دیگر همانند تو در آفرینش می باشند . اگر گناهی از آنان سر می زند یا علت هایی بر آنان عارض می شود , یا خواسته و ناخواسته , اشتباهی مرتکب می گردند , آنان را ببخشای و بر آنان آسان گیر , آنگونه که دوست داری خداوند تو را ببخشاید و بر تو آسان گیرد .
برادرم ؛ چون برادرت از تو جدا گردد , تو پیوند دوستی را برقرار کن , اگر روی برگرداند تو مهربانی کن , و چون بخل ورزد تو بخشنده باش , هنگامی که دوری می گزیند تو نزدیک شو , و چون سخت می گیرد تو آسان گیر و بهنگام گناهش عذر او بپذیر , چنانکه گویا بنده ی او باشی و او صاحب نعمت تو می باشد . مبادا دستورات یاد شده را با غیر دوستانت انجام دهی , یا با انسانهایی که سزاوار آن نیستند بجا آوری , دشمن دوست خود را دوست مگیر تا با دوست دشمنی مکنی . در پند دادن دوست بکوش , خوب باشد یا بد , و خشم را فرو خور که من جرعه ای شیرین تر از آن ننوشیدم , و پایانی گواراتر از آن ندیده ام .
با آنکس که با تو درشتی کرده , نرم باش که امیدست به زودی در برابر تو نرم شود ؛ با دشمن خود با بخشش رفتار کن , زیرا سرانجام دو پیروزی است ( انتقام گرفتن یا بخشیدن) اگر خواستی از برادرت جدا شوی جایی برای دوستی باقی گذار , تا اگر روزی خواست بطرف تو بازگردد بتواند؛ کسی که به تو گمان نیک برد او را تصدیق کن , و هرگز حق برادرت را به اعتماد دوستی که با او داری ضایع مکن , زیرا آنکس که حقش را ضایع می کنی با تو برادر نخواهد بود ؛مبادا برادرت برای قطع پیوند دوستی , دلیلی محکم تر از برقراری پیوند با توداشته باشد , و یا در بدی کردن بهانه ای قویتر از نیکی کردن تو بیاورد ؛ ستمکاری کسی که بر تو ستم می کند در دیده ات بزرگ جلوه نکند , چه او به زیان خود و سود تو کوشش دارد!!! و سزای آنکسی که تورا شاد می کند بدی کردن نیست .
بخیل را در مشورت کردن دخالت مده که تورا از نیکوکاری باز می دارد .و از تنگدستی می ترساند .
ترسو را در مشورت کردن دخالت مده که در انجام کارها روحیه تو را سست می کند .
حریص را در مشورت کردن دخالت مده که حرص را با ستمکاری در نظرت زینت می دهد همانا بخل و ترس و حرص , غرائز گوناگونی هستند که ریشه آنها بدگمانی به خدای بزرگ است .
هرگز پیشنهاد صلح از طرف دشمن را که خشنودی خدا درآن است رد مکن , که آسایش و آرامش فکری تو و امنیت در صلح تامین می گردد .
لکن زنهار !زنهار! از دشمن خود پس از آشتی کردن , زیرا گاهی دشمن نزدیک می شود تا غافلگیر کند , پس دوراندیش باش و خوشبینی خود را متهم کن .
وفادار باش و بر آنچه بر عهده گرفتی امانت دار باش , و جان خود را سپر پیمان خود گردان , زیرا هیچ یک از واجبات الهی همانند به وفای عهد نیست .
مبادا هرگز دچار خودپسندی گردی ! و به خوبی های خود اطمینان کنی , و ستایش را دوست داشته باشی , که اینها همه از بهترین فرصت های شیطان برای هجوم آوردن به توست و کردار نیک , نیکوکاران را نابود سازد .
مبادا هرگز با کارهایی که انجام دادی بر مردم منت گذاری یا آنچه را انجام داده ای بزرگ شماری , یا وعده ای داده , سپس خلف وعده نمایی !
منت نهادن پاداش نیکوکاری را از بین می برد , و کاری را بزرگ شمردن , نور حق را خاموش می گرداند , و خلاف وعده عمل کردن خشم خدا و مردم را بر می انگیزاند که خدای بزرگ فرمود ( دشمنی بزرگ نزد خدا آن که بگویید و عمل نکنید )
مبادا هرگز در کاری که وقت آن فرا نرسیده شتاب کنی , یا کاریکه وقت آن نرسیده سستی کنی , و یا در چیزی که روشن نیست ستیزه جویی نمایی و یا در کارهای واضح و آشکار کوتاهی نمایی .
|
+| نوشته شده توسط
بابک فروتن در شنبه پنجم اسفند 1385
|
